ნომინაციაში „წლის წარმატებული ქალი ხელოვნებისა და ლიტერატურის სფეროში – 2026“ წარდგენილია თამარ გაბროშვილი (ქრიზთა). 

თამარ გაბროშვილი, ლიტერატურული ფსევდონიმით ქრიზთა, მრავალმხრივი შემოქმედია — პოეტი, მეზღაპრე, პროზაიკოსი, მხატვარი და ქიმიკოსი. იგი არის საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი, ლიტერატურული ჟურნალ „ანეულის“ შემოქმედებითი გაერთიანების წევრი და საქართველოს ქალთა საბჭოს წევრი. 2021 წელს საქართველოს ქალთა საბჭომ აქტიური საზოგადოებრივი და შემოქმედებითი საქმიანობისთვის მადლიერების სიგელი გადასცა, იმავე წელს საქართველოს მწერალთა კავშირისგან მიიღო ანა კალანდაძის პრემია, 2022 წელს კი თამარიონის ენდალმით დაჯილდოვდა. საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრია 1995 წლიდან და ამ წლების განმავლობაში აქტიურ შემოქმედებით საქმიანობას ეწევა.

იგი 1961 წლის 23 სექტემბერს, გორის რაიონის სოფელ ფხვენისში დაიბადა. 1978 წელს დაასრულა მშობლიური სოფლის საშუალო სკოლა, 1983 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტი, ხოლო 1995 წელს თსუ-ს საზოგადოებრივ პროფესიათა ფაკულტეტი ფერმწერის სპეციალობით. სხვადასხვა პერიოდში ფხვენისის სკოლაში ქიმიისა და ხატვის მასწავლებლად მუშაობდა. სწორედ ამ წლებმა მის პროფესიულ გზას განსაკუთრებული სიღრმე შესძინა, რადგან პედაგოგიურ საქმიანობასთან ერთად მოსწავლეებთან ლიტერატურულ წრეს ხელმძღვანელობდა, კედლის გაზეთს უშვებდა, სპექტაკლებს დგამდა, ნორჩ მხატვართა წრეს ქმნიდა და ბავშვებს შემოქმედებით გარემოში ზრდიდა.

მის პიროვნულ ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა ოჯახმა მოახდინა. იგი მედიცინის მუშაკთა ოჯახში გაიზარდა. დედა სოფლის ექთანი იყო, მამა კი ვეტერინარი. მათ სახლში ყოველდღიურად მოდიოდნენ ადამიანები, რომლებსაც დახმარება სჭირდებოდათ, და პატარა ასაკიდანვე ხედავდა, რას ნიშნავს სხვის ტკივილზე ზრუნვა. ამ გარემომ მასში ადამიანების დახმარების ძლიერი სურვილი გააჩინა. ამავე დროს, მის ცხოვრებაში განსაკუთრებული ადგილი ეკავა დიდ პაპას, გრიგოლ გლურჯიძეს, საქართველოს დამსახურებულ მასწავლებელსა და ლენინის ორდენოსანს, რომელიც მრავალწლიანი კულტურულ-საგანმანათლებლო საქმიანობით იყო ცნობილი. სწორედ მისმა მაგალითმა და შემოქმედებითმა ბუნებამ მისცა შინაგანი ბიძგი, კალამი აეღო ხელში და წერა დაეწყო.

მის ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება იყო სოფლიდან თბილისში გადასვლა. ერთი შეხედვით, უკვე ჰქონდა მოწესრიგებული ცხოვრება, ოჯახი, სახლი, ბაღი და საყვარელი სამსახური. თუმცა შინაგანად გრძნობდა, რომ მის შესაძლებლობებს მეტი სივრცე სჭირდებოდა. ეს ნაბიჯი მხოლოდ პირადი არჩევანი არ ყოფილა — მასში იყო დედის პასუხისმგებლობაც, რადგან შვილებისთვის ფართო შესაძლებლობების შექმნა სურდა. წლების შემდეგ დარწმუნდა, რომ ეს გადაწყვეტილება სწორი და დროული იყო.

სწორედ ამ პერიოდში მისი შემოქმედებითი საქმიანობა უფრო ფართოდ გაიშალა. პირველი ლექსები ჯერ კიდევ 1983 წელს გამოქვეყნდა, შემდეგ კი მისი პოეზია, ლიტერატურული ზღაპრები და პროზაული ჩანაწერები სხვადასხვა გამოცემაში იბეჭდებოდა. დღეს უკვე გამოცემული აქვს რვა წიგნი, მათ შორის პოეტური კრებულები ქართულ და სომხურ ენებზე, ორენოვანი გამოცემა, პროზაული ჩანაწერები და ლიტერატურული ზღაპრები. ამ წიგნებიდან ხუთი მისივე ნახატებით არის გაფორმებული, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მის მრავალმხრივ შემოქმედებით ბუნებას.

მისთვის შემოქმედება მხოლოდ ტექსტის დაწერა არ არის. ეს არის ცხოვრებისეული მისიის გააზრება და სხვებისთვის გაზიარება. თავად ამბობს, რომ ღმერთმა მისცა ყველაფერზე სიღრმისეულად დაკვირვების, ახალი აღმოჩენების დანახვისა და მათი სხვებისთვის გაზიარების უნარი. მისი მიზანია, მკითხველს უფრო მკაფიოდ დაანახოს სიკეთისკენ, ჭეშმარიტი სიყვარულისკენ და ღმერთისკენ მიმავალი გზა, გაუძლიეროს რწმენა და იმედი, დადებითი ემოციებით აავსოს და ცხოვრებისეულ სირთულეებთან გამკლავებაში დაეხმაროს. მისთვის მუზის წყარო შეიძლება გახდეს ყველაფერი — ადამიანი, ცხოველი, მცენარე, ბუნების მოვლენა ან თუნდაც ქვა. სწორედ ამ დამოკიდებულებაში ჩანს მისი შემოქმედების მთავარი სიღრმეც.

თავის გზაზე განსაკუთრებული მადლიერებით იხსენებს იმ ადამიანებს, ვინც მის შემოქმედებას მხარში დაუდგა. პირველად ლექსები წასაკითხად მორის ფოცხიშვილს მიუტანა, რომელმაც მისი გზა დალოცა. შემდეგ დიდი სტიმული მისცა ტარიელ ჭანტურიამ. ასევე მნიშვნელოვან მხარდაჭერად მიიჩნევს ვაჟა დადიანიძის გვერდში დგომას. მათი რჩევები, შეფასებები და ყურადღება მისთვის მხოლოდ მხარდაჭერა არ იყო — ეს იყო ნდობა, რომელმაც საკუთარი გზის რწმენა კიდევ უფრო გაუმყარა. დღესაც იმედს იტოვებს, რომ კეთილი ადამიანების დახმარებით უკვე გამოცემული წიგნები უფრო ფართო მკითხველამდე მივა, ხოლო ეს შესაძლებლობას მისცემს ახალი წიგნების დაბადებასაც.

სამომავლო გეგმებიც შთამბეჭდავია. უკვე მზად აქვს ყველა ლიტერატურული ზღაპრის ერთიანი კრებული, რომლის იაპონურ ენაზე თარგმნაც იწყება და სურს, ეს წიგნი იაპონურადაც გამოიცეს. ასევე ამზადებს მინიატურული ლექსების ორენოვან ქართულ-ინგლისურ კრებულს, რომელშიც 105 ლექსი იქნება თავმოყრილი და თითოეული მათგანი მისი ხელით იქნება მოხატული. ამ გეგმებში კარგად ჩანს, რომ მისთვის შემოქმედება დასრულებული ეტაპი არასოდეს არის. ყოველი ახალი წიგნი მისთვის ახალი სიცოცხლეა.

წარმატებას მატერიალურ კეთილდღეობაზე უფრო ფართოდ და სიღრმისეულად უყურებს. მისთვის წარმატება ადამიანის მისიის უფრო ღრმად შეცნობაა. ფიქრობს, რომ მატერიალური კეთილდღეობა მნიშვნელოვანია, მაგრამ მასზე აღმატებულია ის სულიერი შინაარსი, რომელსაც სიტყვა და წიგნი ატარებს. ალბათ ამიტომაც მისი ყველაზე დიდი აღტაცება სახარებას უკავშირდება, წიგნს, რომელსაც მუდმივად უბრუნდება და რომელსაც ადამიანის გადარჩენის წიგნად მიიჩნევს.

ეს არის ადამიანის ისტორია, რომელმაც პედაგოგიკა, მეცნიერება, მხატვრობა და ლიტერატურა ერთ მთლიან, ჰარმონიულ და ღრმა სამყაროდ აქცია. მისი გზა გვახსენებს, რომ ნამდვილი შემოქმედება მხოლოდ ტექსტში ან ფერში არ ცხოვრობს — ის ცხოვრობს დამოკიდებულებაში, რწმენაში, სიყვარულში და იმ სურვილში, რომ შენი ნამუშევრით სხვას სინათლე, იმედი და სილამაზე გაუზიარო.